Sam fakt, że reklama kontekstowa dociera od milionów internautów nie może jeszcze oczywiście stanowić podstawy do rozliczenia. Reklamodawca musi mieć podaną konkretną wartość liczbową, która w jakiś sposób pozwoliłaby ustalić jak bardzo skuteczna jest kampania. W tym celu prowadzi się rozliczenia według jednego z kilku modeli.

Model pierwszy, najbardziej podstawowy i intuicyjnie rozumiany to naliczanie opłat w zależności od ilości wyświetleń reklamy. Ilość wystąpień danego boksu jest odnotowywana przez algorytm i w zależności od tego, ile razy dany boks zostanie wyświetlony, naliczana jest opłata za usługę reklamową. Model ten nazywa się skrótowo modelem PPM.

Drugi, nieco lepszy z punktu widzenia reklamodawcy, to model PPC. W tym modelu samo wyświetlenie reklamy nie powoduje jeszcze naliczenia opłaty. Cena kampanii zależy od ilości tak zwanych wyświetleń efektywnych, czyli takich, które przynoszą za sobą konkretny efekt, czyli kliknięcie przez internautę w znajdujący się za reklamą link do witryny internetowej. Oczywiście cena jednostkowa w modelu PPC jest wyższa niż w modelu PPM, ale także gość wykonuje już kolejny krok, który jakby potwierdza jego zainteresowanie dana treścią.

W niektórych jednak przypadkach samo kliknięcie linku to zbyt mało. W związku z tym opracowano model akcji, czyli PPA, w którym opłata naliczana jest nie w momencie kliknięcia obszaru boksu, ale w chwili, kiedy internauta wykona jakąś dodatkową czynność, na przykład zaloguje się, zarejestruje albo wypełni ankietę. W tym przypadku cena jest najwyższa, ale też reklama kontekstowa prowadzi praktycznie do wykonania pewnych złożonych czynności, więc potrzeba wielu wyświetleń, z których tylko część będzie efektywna, a nie wszystkie z nich zaowocują wykonaniem żądanej operacji.

Każdy z modeli ma wady i zalety, dlatego w zależności od celu reklamy stosuje się często model mieszany bazujący po części na każdej z opisanych metod.